Mijn nieuwe school

En toen naar mijn nieuwe school.
Geen idee of ik er tegenop zag.
Gelijk stonden er kinderen voor me om te vragen  of ik vriendin wilde worden.
Maar ik koos één ander meisje.
Achterin de klas werd ik gezet dat was niet zo fijn want op mijn andere school zat ik  vooraan.
Nooit had iemand gemerkt dat ik een bril nodig had.
Zij hadden al aardrijkskunde gehad en ik niet.
Ik moest van achteraf zien welke plaats de juf aanwees. Had ik het  geweten dan kon ik het niet zien.

Mijn eerste aardrijkskunde cijfer was een 3. Deze 3 stond  op mijn  prachtige Rotterdamse rapport.  Heel erg vond ik dat. Waarschijnlijk wist de juf dat ik na dat  jaar weer  naar een andere school zou gaan. En vond ze voor  één jaar een nieuw rapport zonde.
Dit was in 1962 en de komende winter zou heel koud zijn.
En koud had ik het. Nu besef  ik dat mijn kleding daar niet geschikt voor was. Met geluk had  ik een  winterjas van een achternichtje.
Bibberend liep ik door  de weilanden om ijskoud aan te komen. In de pauze ging de jongens de meisjes bekogelen.

Ik kwam huilend thuis en mijn vader was boos en zou de jufftouw wel komen inzepen,  zei  hij
Hij gaf een  brief voor  de juf mee.  Gelukkig ben  ik die door  de kou onderweg verloren.
Achtetaf heel  fijn,  want  hij had vast een rare brief geschreven.
In de loop van het jaar kreeg  ik mijn eerste fiets,  tweedehands ,maar zelfs  dat was bijzonder. Mijn vader was ongeschoold arbeider en verdiende onder het miniumloon. Want  toen dat werd ingesteld kregen we het beter. Toen kon ik samen met het meisje waar ik vriendin mee was geworden op de fiets naar school. Het vogende schooljaar ging  ik naar een nieuwe school in de buurt.

De verhuizing

De dag voor de verhuizing.
Ik neem afscheid op school.
Maar s 'middags moet ik naar iemand die het niet ziet  zitten en stuurt me weer naar  school. Waar  ik net afscheid genomen had.
Ik voelde me erg raar toen.

De dag van de verhuizing is de vloer kaal .
Mijn vader staat  op een stoel en knipt een stroomdraad door om de lamp  los te maken.
Waarschijnlijk krijgt hij een schok . Maar mijn moeder ligt languit op de vloer, zij is flauw gevallen.

Ik ben naar de lieve buurvrouw gestuurd en eet  daar  4 boterhammen
Toen ik het vol trots vertelde later vond mijn moeder het helemaal  niet zo'n prestatie om dat buurvrouw zelf een brood snijmachine heeft en het heel dun snijdt.


De verhuiswagen is er en we rijden naar Vlaardingen mijn broers achterin. Ik voorin want achterin vind ik eng.

Als we  bij het nieuwe huis aankomen zie ik de speelgoed klok van mijn broertje voor het keukenraam en ik ben jaloers omdat hij waarschijnlijk al in het huis is geweest en ik niet.

Alles wordt op de kale betonnen vloer gezet.
Het ziet er vreemd uit.
In die week komt  de sisal-achtige vloerbedekking mijn  vader en een collega naaien de delen aan elkaar met een hele  grote naald. ( de huizen waren van de meubelfabriek waar  mijn vader werkte) .
En als het er ligt ziet het er heel  anders uit.
Je kreeg wel  zere knieën ervan . Onaangenaam hard was dat kleed.
De dag of een paar dagen na de verhuizing is mijn vader nog wat op gaan halen en deed dat met een zo'n houten duwwagen. Heel de weg van Rotterdam west naar Vlaardingen west heeft hij gelopen.  Wij hadden het arm en dat gaat mij de komende tijd ook duidelijk worden.

Het nu en het bitterzoete verleden

Al een paar jaar bezoek  ik een oude dame van nu 96 jaar eens per week.
We praten wat en gaan dan rummikub spelen en voor je het weet zijn de twee uur  weer voorbij. Nog even  de glazen en waterkoker wegzetten. Het wasje alvast beneden zetten voor  de hulp die op vrijdag komt.

In die buurt heb ik tot ruim mijn 8e jaar gewoond .De huizen zijn gerenoveerd.
Nu loop je niet meer over de gang van de  buren denk ik. Misschien vraag ik de werklui of ik boven mag kijken.







Ik heb bitterzoete herinnering aan die tijd.
De zoete herinneringen zijn dat ik een  lieve buurvrouw had die van me hield, dat ik het naar mijn zin had op school ,  goede cijfers had,en de juf me graag mocht. Toen de kleuter juf afscheid nam mocht ik als "groot meisje" haar bloemen geven in de kerk.
De vakanties en een dagje naar Hoek van Holland

De bittere herinneringen,  eigenlijk geen herinnering dat mijn vader, die vandaag 102 jaar  geleden  is geboren, niet van zijn kleine meisje af kon blijven.  Ik was een  huilerig  kind staat  op een school formulier. Als ik de eerste schoolfoto zie heb ik medelijden met mezelf.
Ik was alle  herinnering voor mijn vierde  jaar kwijt.
 In pastorale hulp en gebed ben ik erachter gekomen.  Ik kan gelukkig zeggen dat God mij genezen heeft ook de grenzen  die later overschreden zijn die ik wel weet.
Dit is de Heemraadsingel aan de kop van de singel waren struiken, nu nog. Maar toen groeiden er seringen  ik vond dat als  kind zo mooi. Zodat  ik er vaak was.
En spelen  op het Heemraadsplein,  klimrekken waar  grint onder lag met als gevolg veel  kapotte knieën. 
Het leuke is dat mijn kleindochter nu daar ook weleens speelt, nu met rubberen ondergrond.

Het water waar  mijn broer is in geduikeld en waar ik een  vriendinnetje had die  op een  boot leefde

Toen gingen we verhuizen naar Vlaardingen dat was heel moeilijk voor mij.

Oh my soul



Dit lied heeft  mij zo ontroerd. 
De wanhoop en hoop en uitreiken  naar God.
In een ander filmpje verteld de zanger Mark Hall,  waarom en wanneer hij het geschteven heeft. 

Hij kreeg  kanker en was voorganger.
Ineens had hij een arm om zich  heen nodig. 
Terwijl hij altijd voor zijn gemeente klaarstond. 
Hij sprak zijn ziel toe zoals David ook doet  in de psalmen en hij roept uit naar  God. 

Als jullie ziek zijn of in een  moeilijke situatie zitten dan  hoop ik dat  dit lied een  bemoediging voor je is

Gebed om geduld

Heer soms zoek naar een antwoord. Heel vaak gaf U die in mijn droom.
Maar het blijft stil nu.

Loop ik op U  vooruit ben ik ongeduldig ?

Duidelijk heeft U gesproken dat ik ook in onze kerk weer viool ga spelen.
Geeft U mensen uit de muziek spontaan een openbaring dat ze mij moeten  benaderen?
Ik geloof dat U dat kan.

Of mag ik een  handje helpen, zoals ienand voorstelde,  contact opnemem met de pianist, nee niet mijn zoon  maar  die andere.
Zodat hij kan zien dat ik niet meer speel zoals in het  verleden.
Mijn faalangst is weg.
Ik weet  nu ook goed dat de eerste snaar de g, as, a, bes, b, f, fis, g, gis heeft

En de noten van de e snaar krijg ik ook de zenuwen niet meer van.  Ik weet dat wel en U ook maar de muziekanten die mij nog kennen  van toen weten dat niet.

Toch weet ik dat zelfs toen faalangstige ik tot zegen was voor mensen en ze ervan genoten.

Dus Heer ik vertrouw op U, dat er telefoontje komt of een  duidelijke droom op Uw tijd.
Ik zal geduldig  zijn.
Ik hou van U



Bewaar je hart...





Niet lang heb ik hem geblokkeerd. Ik kon het niet.

Eigenlijk had ik geschreven dat als hij zijn excuses aanbiedt ik verder kan met hem anders niet.

Hij reageerde daar niet op . Toen  ik hem zei dat de weg nog open staat, ik bedoelde als jij over de brug komt.  Maar dat begreep hij niet en dankte God.

Toen ik hem vroeg of 'sorry' zeggen zo moeilijk was.  Kwam eindelijk de eerste sorry.
Maar toen ik vroeg of ik het ooit te weten was gekomen  als kinderhulp  africa geen navraag had gedaan, kwam er gelijk weer een grote leugen.

Ik heb geen enkel contact meer met children welfare , ze weten niet waar ik woon.

Toen zei ik hem dat ik een mail van Maria(de directrice van childs welfare Uganda) heb over het gesprek  dat ze met hem had gehad. Dus!!

Toen bleef het stil.
Ik legde hem uit de eerlijkheid heel  belangrijk voor mij is en ik zo moeilijk verder kan met hem.

Daarna kwam eindelijk oprechtere sorry.

 Ik besef dat hij mij nodig heeft om hem op de rechte weg te helpen. Op mijn vraag of hij zijn hart ooit aan  Jezus heeft gegeven , zei hij Ja.
Ik begrijp het niet dat je dan zo oneerlijk kan zijn. Ik bid voor hem dat hij echt de weg met God zal gaan.
De bovenstaande poster stuurde ik hem.  Vanmorgen vroeg hij weer of ik hem vegeven wil.  Ik zei dat ik dat had gedaan maar dat hij God om vegeving moet vragen.
1joh 1:9

Hij is al zo'n tijd op mijn weg en ik mag dit niet loslaten.

Onbegrijpelijk

Zo'n dertien jaar geleden begon ik met het sponseren van een 11 jarige jongen in oeganda. Eerst communiceerden we met brieven. Later via facebook en de laatste jaren whatsapp

Hij is gelovig en actief in de kerk in kampala.
Na het sponsoren heb ik hem geholpen met een telefoon en nog  een telefoon en nog een telefoon.  Hoe aardig  hij ook  is ik heb besloten niets meer te geven.

Hij heeft nu een  internet  bedrijfje van babsyspullen.

Toen  leek het mis te gaan, hij had een winkelpand gehuurd en kon dat niet meer betalen. Hij had omgerekend 100 euro schuld.
En als dat niet binnen een week betaald  was moest hij naar de gevangenis.
Ik had sterk de indruk dat ik niet moest  betalen . Dat was achteraf  een goede indruk.

Hij kwam inderdaad in de gevangenis van maandag tot donderdag het kon zelf een jaar worden.  Maar die donderdag had de rechter  medelijden  met hem, hij was mishandeld en hoefde niet terug. Maar wel 250 euro betalen.

Ik vond het allemaal  zo zielig dat ik het heb betaald . Had ik maar  eerst  ervoor gebeden.
Wilde het via kindehulp afrika doen, maar zij reageerden niet.  Waren  dicht voor vakantie.
Omdat hij het gauw nodig had heb ik het via western union gedaan.  Wat was hij blij en dankbaar.

Gisteren kreeg ik bericht van  kinderhulp  afrika. Die  hadden navraag gedaan in Uganda en ze hebben hem bij children welfare op gesprek gevraagd.

Wat  blijkt nu hij heeft  alles  bij elkaar gelogen.

Ik kon wel huilen hoe iemand je zo kan misbruiken.  Vol met vrome praat en zo kunnen liegen.

Ik heb hem gezegd dat ik het onbegrijpelijk vind en vollopig geen contact wil. Heb whatsapp geblokkeerd.

Toen kreeg ik een  sms dat ik hem toch wel gekwetst had door  te blokkeren.
Hij was misschien geen goede zoon.
Maar zou hard werken  om het terug om het terug te betalen.

Toen heb ik hem gezegd dat niet hij
gekwetst  hoeft  te zijn . Maar dat ik dat ben, dat hij gelogen heeft  en geen enkel excuus heeft gemaakt .en dat ik  hem zal vergeven maar  voorlopig geen contact wil.

Het  gaat mij niet om het geld maar  om het misbruik van me maken


Voor mij een  leerschool .


Mijn nieuwe school

En toen naar mijn nieuwe school. Geen idee of ik er tegenop zag. Gelijk stonden er kinderen voor me om te vragen  of ik vriendin wilde wor...